14 januari 2012

  Beste Lezer,

Aangezien ik allerlei stukjes had liggen, die verhaalden van mijn belevenissen, leek me een "blog" een goed idee.

Men riep steeds tegen mij: "Je moet die dingen opschrijven en er een boek van maken." en dan dacht ik: wie is daar nou helemaal in geïnteresseerd.

Een uitgever wilde wel, maar dan moest ik er ook een kookboek van maken. Daar had ik nou helemaal geen zin in.

Dat komt door mijn andere hobby: koken. Of eigenlijk: Alles tastbaar maken wat met de Franse cultuur te maken heeft.
Eten, drinken, chansons en vooral: ambiance!
Laat ik dat toch maar even iets uitgebreider toelichten.

Ik vind dat we blij moeten zijn met Europa. Ik voel me Europeaan, net zozeer als Nederlander.
Ik heb wel eens samen met een vriend met wie ik een reis door Maleisië maakte een hele middag langs een meertje gezeten met een biertje in de hand, gefrituurde visjes in de andere en de benen op een hekje. We vroegen ons af of het een optie was om later hier goedkoop te gaan leven in dit heerlijke klimaat, met dat lekkere aziatische eten en die mooie mensen en die relaxede sfeer.
Mijn conclusie was toen dat ik niet buiten Europa zou kunnen. Dat ik me zou willen blijven omringen met de Europese cultuur in al zijn vormen en met al zijn uitingen.
En dan vind ik ook nog dat je je niet eenkennig alleen maar Nederlander zou moeten voelen, maar dat je minstens één ander Europees land daarbij zou moeten adopteren en daarvan niet alleen de taal zou moeten leren, maar ook de gewoontes en de cultuur van dat land.
En zo heb ik Frankrijk gekozen. Hoewel...
Ik zeg altijd: Ik ben getrouwd met Frankrijk, maar Italië is mijn vaste vriendin.
En ik heb ook 10 jaar lang in de Nederlandse theaters een Flamencoprogramma geproduceerd en gepresenteerd dat ik zelf samenstelde - natuurlijk met behulp van kenners - en waarvoor ik jaarlijks een paar keer naar Sevilla reisde of naar Madrid. Met dat "Fiesta Flamenca" reisde ik dan een maand  langs de theaters in Nederland en België. Wat een fantastische herinneringen. Ik moet ook eens een keer mijn mooiste flamenco-momenten beschrijven. Daar ben ik nog niet toe gekomen.
En ook Griekenland heeft een zeer zwakke plek in mijn hart.

Om de Franse sfeer te realiseren organiseer ik één keer per maand een Bistrot-Chansons. Dan transformeren we hier in Amsterdam een buurthuis om tot Parijse Bistrot met behulp van geblokte tafelkleedjes, Franse affiches, kaarsen enz.
Ik kook dan een vijfgangen diner en tussen de gangen door zingen we chansons. Hiervoor word ik bijgestaan door Christophe Chaplet, een Fransman die in Amsterdam is blijven hangen en die fantastisch zingt. Dat doen we dan samen en apart.  Het is een "geheime plek". Het staat nergens aangekondigd, is in geen krant te vinden.
Om er te komen moet je beschikken over mijn e mail via welke je kunt reserveren. Voorwaarde is wel: een liefde voor het franse chanson. Perfect frans hoef je er niet voor te spreken. Je luistert ook met liefde naar een fado-zangeres zonder dat je er een woord van verstaat. En van lekker eten houdt iedereen.
Dat zijn zoal mijn activiteiten. Behalve dat ik ook wekelijks in een koor zing. Klassiek als bariton. Dat is ook een heerlijke ontspanning.

Om terug te komen op mijn verzuchting aan het begin: wie is daar nou helemaal in geïnteresseerd.
Daarom niks ingewikkelds met het uitgeven van boekjes die misschien toch helemaal niet verkopen. Een "Blog" !! Geheel vrijblijvend. Op het moment dat ik dit voorwoord schrijf hebben er al meer dan 1250 lezers ingelogged. Voordat ik zoveel boekjes zou hebben verkocht..

 

( 11 november 2916: inmiddels is deze blog al door meer dan 200.000 mensen bekeken. Ook wordt bijgehouden wie er wat heeft gelezen. Dat loopt per artikel of onderwerp in de duizenden! Ook is onze Franse avond verplaatst naar mijn eigen huis, waar ik per keer 24 mensen kan ontvangen. Groot succes, altijd uitverkocht. Het heet nu: Diner Chansons.)

Ik wens je veel leesplezier. Als je wilt reageren dan graag, want dat is het voordeel van dit interactieve instrument.

Met hartelijke groet,

Nico 

 

 

Uw kop